ANALYSE/Italien hofft auf Normalisierung nach COVID-19-Schlaganfall

Italiener sind wütend und denken, dass sie in den schwierigsten Momenten von Ländern, die sie für wahre Verbündete hielten, allein gelassen wurden.

Michelangelo Guida |05.04.2020
ANALYSE - Italien hofft auf Normalisierung nach COVID-19-Schlaganfall

* Der Autor ist Fakultätsmitglied am Institut für Politikwissenschaft und Internationale Beziehungen der Universität Istanbul am 29. Mai in der Türkei.

ISTANBUL 

Italiener haben noch nie so aufgeregt auf Ostern gewartet. Natürlich werden zu dieser Zeit, wenn viele Familien in ihren Häusern mit der Angst vor Krankheit oder Trauer um ihre Lieben leben, sie alleine an Tischen sitzen und niemand wird am 12. April, dem Tag der Feier von, fröhlich sein die Auferstehung.

Nach anderthalb Monaten Quarantäne und nachdem sich die Zahl der Fälle endlich horizontal zu bewegen begann, beschloss die Regierung, die Ausgangssperre am nächsten Ostertag zu lockern. Die Anweisungen des Wissenschaftsausschusses sind jedoch sehr klar: Selbst wenn Sie das Haus verlassen, können Sie allmählich zum normalen Leben zurückkehren, vorausgesetzt, die soziale Distanz wird ernsthaft berücksichtigt und an öffentlichen Orten werden Masken getragen.

Heutzutage sind auch die Italiener, die sich über den religiösen Feiertag freuen, voller Wut. Italiener fühlen sich in ihren schwierigsten Momenten von befreundeten Ländern allein gelassen und verspottet, weil sie diese Krise vor anderen Industrieländern erlebt haben. Aber die Krise entfaltet sich auch in Großbritannien oder den USA. Angesichts dieser Gefühle wären der Gesundheitssektor, die Wirtschaft, die internationalen politischen Beziehungen und auch die Frage, wie das Vertrauen zwischen den Völkern nach dieser Pandemie wiederhergestellt werden kann, von Belang.

Nach dem Zweiten Weltkrieg hatte Italien wie viele andere Länder einen umfassenden Wohlfahrtsstaat aufgebaut. Vor dieser Krise war der Gesundheitssektor auch eine wichtige Quelle des Stolzes für diesen Wohlfahrtsstaat. Andererseits traten in dieser Krise trotz der enormen Opfer der Gesundheitspersonal im Allgemeinen einige Unzulänglichkeiten in der Branche auf. Seit den 1990er Jahren ist der Gesundheitssektor sehr schwach. Im Jahr 2017 hatten tausend Einrichtungen des Nationalen Gesundheitssektors (von denen 52% in öffentlichem Besitz sind) eine Kapazität von ungefähr 191.000 Betten, was 3,6 Betten pro 1.000 Menschen bedeutet. Angesichts des EU-Durchschnitts von 5 Betten pro 1.000 Einwohner sind die Kapazitäten der genannten Krankenhäuser jedoch unzureichend. Vor zehn Jahren betrug die durchschnittliche Bettenkapazität 4,3 Promille, 1998 5,8 Promille. Also trotz der Alterung der Bevölkerung, Es ist klar, dass die Anzahl der Betten im Gesundheitssektor drastisch zurückgegangen ist. Im Rahmen der Haushaltskürzungspolitik hat der Staat Vertrauen in die Investitionen des Privatsektors in diesem Bereich gesetzt und das zugewiesene Budget auf seine Krankenhäuser beschränkt. Natürlich hat der Privatsektor rentablere Bereiche ausgewählt und Investitionen in Intensivstationen vermieden, die in solchen Krisen am dringendsten benötigt würden, da sowohl die Kosten als auch die Risiken hoch wären. Infolgedessen hat Italien nur 13 Intensivpflegebetten pro 100.000 Einwohner. Die Türkei, eines der Entwicklungsländer, steht mit 40 Betten pro 100.000 Einwohner an erster Stelle unter den europäischen Ländern. Der Staat hat Vertrauen in die Investitionen des Privatsektors in diesem Bereich gesetzt und das zugewiesene Budget auf seine Krankenhäuser beschränkt. Natürlich hat der Privatsektor rentablere Bereiche ausgewählt und Investitionen in Intensivstationen vermieden, die in solchen Krisen am dringendsten benötigt würden, da sowohl die Kosten als auch die Risiken hoch wären. Infolgedessen hat Italien nur 13 Intensivpflegebetten pro 100.000 Einwohner. Die Türkei, eines der Entwicklungsländer, steht mit 40 Betten pro 100.000 Einwohner an erster Stelle unter den europäischen Ländern. Der Staat hat Vertrauen in die Investitionen des Privatsektors in diesem Bereich gesetzt und das zugewiesene Budget auf seine Krankenhäuser beschränkt. Natürlich hat der Privatsektor rentablere Bereiche ausgewählt und Investitionen in Intensivstationen vermieden, die in solchen Krisen am dringendsten benötigt würden, da sowohl die Kosten als auch die Risiken hoch wären. Infolgedessen hat Italien nur 13 Intensivpflegebetten pro 100.000 Einwohner. Die Türkei, eines der Entwicklungsländer, steht mit 40 Betten pro 100.000 Einwohner an erster Stelle unter den europäischen Ländern. wegen des Gedankens, dass sowohl die Kosten als auch die Risiken hoch wären. Infolgedessen hat Italien nur 13 Intensivpflegebetten pro 100.000 Einwohner. Die Türkei, eines der Entwicklungsländer, steht mit 40 Betten pro 100.000 Einwohner an erster Stelle unter den europäischen Ländern. wegen des Gedankens, dass sowohl die Kosten als auch die Risiken hoch wären. Infolgedessen hat Italien nur 13 Intensivpflegebetten pro 100.000 Einwohner. Die Türkei, eines der Entwicklungsländer, steht mit 40 Betten pro 100.000 Einwohner an erster Stelle unter den europäischen Ländern.

Diese Zahlen zeigen, dass Italien seine Investitionen im Gesundheitssektor erneut beschleunigen muss. Andererseits deuten Engpässe in der Straßeninfrastruktur in den letzten Monaten und die daraus resultierenden Unfälle darauf hin, dass die Schwierigkeiten und Verzögerungen bei öffentlichen Investitionen an der Tagesordnung sind. Zum Beispiel war die U-Bahnlinie in Neapel, einer der größten Städte der Halbinsel, in den 1960er Jahren geplant, als das Wirtschaftswachstum stattfand. Der Bau konnte jedoch erst 1976 begonnen werden. Der erste Teil der U-Bahn wurde für den Betrieb geöffnet 1993, als das Wohlfahrtsniveau noch hoch war, während der Rest voraussichtlich in den kommenden Monaten inmitten der wirtschaftlichen Rezession abgeschlossen sein wird. Leider wird diese Art von Investitionsabenteuer in Italien nicht als ungewöhnlich angesehen. Darüber hinaus kann die schmerzhafte Erfahrung von COVID-19 nicht die Kraft haben, das kulturelle,

Das demokratische Verfassungsregime Italiens basiert auf dem System „Regionalismo“ (Regionalismus), das 20 Regionen Autonomie bietet. Obwohl der Gesundheitssektor durch nationale Koordinierung verbunden ist, gehört er tatsächlich zu den Zuständigkeiten der Regionen. Aus diesem Grund gibt es zwischen den Regionen gravierende Unterschiede in Bezug auf Leistungsfähigkeit, Kapazität und Investitionen. Der Gesundheitssektor der Region Lombardei, der am stärksten vom Virus betroffen ist, ist einer der besten des Landes. In Sizilien, wo die Gesundheitsversorgung am schlechtesten ist, versucht der Gouverneur, die Region zu schützen, indem er alle Seewege schließt, die die Insel mit dem Festland verbinden.

Nach dem Osterfest werden die Italiener auch über ihren Lebensunterhalt nachdenken. Da es heutzutage keine Bewegung und kein Einkaufen gibt, ist ein sehr starker Rückgang der Nachfrage auf den Märkten zu verzeichnen. Wenn andererseits die Fabriken geschlossen werden oder die internationale Lieferkette unterbrochen wird, wird das Angebot sinken und die Wirtschaft schrumpfen. Zweifellos werden Bürger mit niedrigem Einkommen am stärksten von dieser Situation betroffen sein. Der Staat stellte viele finanzielle Hilfsmittel zur Verfügung, um den Lebensunterhalt während der Krise zu sichern. Die EU hat ihre Politik der Haushaltsdisziplin aufgegeben und grünes Licht für das Haushaltsdefizit gegeben, das diese Unterstützung ermöglichen würde. Trotz der historischen Änderung dieser Politik werden die Finanzen der Unternehmen nicht mehr so ​​gut sein wie nach der Quarantäne. Während der globalen Krise im Jahr 2008 Die Staaten stellten Verstaatlichung und kostengünstige Ressourcen zur Verfügung, um zu verhindern, dass Unternehmen bankrott gehen. Die Europäische Zentralbank (EZB) unter der Leitung des Italieners Mario Draghi hatte die Staatsverschuldung der Mitgliedstaaten aufgekauft und das Risiko der fragilen Volkswirtschaften auf alle EU-Länder aufgeteilt.

Ein ähnlicher Antrag wird jetzt angefordert, um das Risiko zu teilen. Italienische Politiker äußerten sich negativ über die Forderung der Europäischen Zentralbank, Anleihen mit der Bezeichnung “Eurobonds” oder “Coronabonds” auszugeben. Zum ersten Mal handelten 10 Gewerkschaftsmitglieder, darunter Frankreich, das 60% des gesamten Bruttosozialprodukts ausmacht, getrennt von Deutschland und unterstützten die Forderungen Italiens in einem gemeinsamen Schritt. Mit den Einwänden der nordeuropäischen Länder und vor allem Deutschlands konnte die Europäische Kommission jedoch keine Entscheidungen in diese Richtung treffen, da sie bereits in den entscheidenden Fragen gehandelt hat. Diese tiefen Meinungsverschiedenheiten, wie sie zuvor in der Flüchtlingskrise oder im libyschen Problem zu sehen waren, führen auch dazu, dass die EU in der COVID-19-Krise untätig bleibt und die globale Position des Kontinents untergräbt.

Sogar Russland, das versucht, seine globale Macht wiederzugewinnen, hat Tonnen von Vorräten und Experten für biologische Kriegsführung mit einer nie zuvor gesehenen Militärparade nach Italien geschickt. Darüber hinaus haben sogar zwei Länder wie Kuba oder Albanien, die keine globale Macht anstreben, 35 bzw. 30 freiwillige Ärzte als Hilfe entsandt. Warum sich die wohlhabenderen Länder nicht ähnlich verhalten haben, ist daher sehr aufschlussreich. Warum kann Deutschland, das italienische Patienten mit der Diagnose COVID-19 in ihre Krankenhäuser gebracht hat, um italienische Gesundheitseinrichtungen zu entlasten, nicht die Auswirkungen haben, die Russland, Kuba und Albanien auf die italienische öffentliche Meinung haben? Während die italienische öffentliche Meinung rechtspopulistische Parteien verabschiedet hat, die in den letzten Jahren der EU skeptisch gegenüberstanden, haben die Kältebehandlung Italiens durch Europa und das Versäumnis, bei Bedarf Solidarität zu zeigen, wichtige Auswirkungen. Die europäischen Länder glauben jedoch, dass die Abschwächung der Wirtschaft Italiens oder eines Mittelmeerlandes aufgrund ihrer gegenseitigen Abhängigkeit in ganz Europa zu spüren sein wird. Der französische Präsident Emmanuel Macron erklärte in einem Interview mit der italienischen Presse: “Wenn Europa sterben wird, wird der Grund für seinen Tod sein Versäumnis sein, zu handeln.” Italiens Ministerpräsident Giuseppe Conte betonte auch, dass er kein Europa sehen wolle, das sich in einer minimalen Gemeinsamkeit trifft, sondern dass das Europa der Zukunft solidarisch und souverän sein sollte. Der Grund für seinen Tod wird sein Versäumnis sein, zu handeln. “ Italiens Ministerpräsident Giuseppe Conte betonte auch, dass er kein Europa sehen wolle, das sich in einer minimalen Gemeinsamkeit trifft, sondern dass das Europa der Zukunft solidarisch und souverän sein sollte. Der Grund für seinen Tod wird sein Versäumnis sein, zu handeln. “ Italiens Ministerpräsident Giuseppe Conte betonte auch, dass er kein Europa sehen wolle, das sich in einer minimalen Gemeinsamkeit trifft, sondern dass das Europa der Zukunft solidarisch und souverän sein sollte.

Länder wie Deutschland hingegen wollen die Schulden der schwachen Länder nicht kaufen und den Preis für ihre gescheiterte Finanzpolitik zahlen. Es kann nicht gesagt werden, dass Deutschland in dieser Frage ein völlig egoistisches Land ist. Italien hat eine Staatsverschuldung von 2 Billionen 443 Milliarden Euro und seine Fähigkeit, unter diesen schwierigen Bedingungen allein zu handeln, ist stark eingeschränkt. Die Enteignungen, die wir nach dieser Krise häufig sehen werden, stellen eine weitere Gefahr dar. Unter den zu verstaatlichenden Unternehmen steht in erster Linie die Fluggesellschaft Alitalia, die in dieser Krise kaum Flüge durchführen konnte. Aber auch die nationale Fluggesellschaft, die seit Jahren in finanziellen Schwierigkeiten steckt, wurde vor der Krise trotz zahlreicher Rettungsaktionen, die die Grenzen der EU für staatliche Beihilfen überschritten haben, wieder in Schwung gebracht.

Niemand stellt die Existenz der EU in Frage, die zuvor heftige Meinungsverschiedenheiten hatte. Die Freizügigkeit innerhalb der EU ist ein unverzichtbares Element, das derzeit jedoch nicht genutzt werden kann. Der 1999 eingeführte Euro ist auch wichtig, um die in Krisenzeiten erforderliche finanzielle Stabilität zu gewährleisten, obwohl er Länder wie Italien einschränkt, die an eine flexiblere Währungspolitik gewöhnt sind. Das Aufgeben des Euro wird daher weiterhin ein leeres Versprechen populistischer Bewegungen sein, dessen Kosten immer noch hoch sind. Auch Länder außerhalb der Eurozone werden ihre Währung nicht so einfach aufgeben. Die Unfähigkeit der EU, Entscheidungen zu treffen, wird ihre globale Macht trotz ihrer wirtschaftlichen Größe zunehmend unbedeutend machen. Die regionalen Mächte werden versuchen, die Lücke zu füllen, die sie hinterlassen haben.

Neben den Meinungsverschiedenheiten in den internationalen Beziehungen ist Misstrauen zwischen den Gesellschaften eine Angelegenheit, die ernst genommen werden muss. Die ersten ungewöhnlichen Fälle von Lungenentzündung wurden in Italien beobachtet, als im Dezember erstmals Nachrichten über den Ausbruch aus China kamen, das derzeit unzuverlässig ist. Am 7. Januar meldeten Krankenhäuser in Mailand 50 bis 80% mehr Fälle von Lungenentzündung als im Jahresdurchschnitt. In diesen Wochen war klar, dass das Virus frei zirkulierte; nationale und internationale Institutionen könnten Vorsichtsmaßnahmen treffen. Nach Angaben der Weltgesundheitsorganisation (WHO) hat das italienische Gesundheitsministerium jedoch keine Einschränkungen für internationale Reisen empfohlen, insbesondere in Bezug auf Tourismus und Handelsbeziehungen mit China. Mit anderen Worten, Italien, wie andere europäische Länder, Es fiel ihm schwer, Maßnahmen zu ergreifen, die auf Kosten der Gesundheit seiner Bürger kostspielig sind. Auf der anderen Seite hat China, dessen veröffentlichte Fälle und Zahl der Todesopfer zweifelhaft waren, großzügige Hilfe geleistet, um die internationale öffentliche Meinung zu beeinflussen, die Mobilität der WHO einzuschränken und das Ergreifen globaler Maßnahmen zu verhindern.

Nächstes Ostern wird die gleichnamige Kirche im Herzen von Venedig eröffnet, in der die Reliquien des Heiligen Rocco aufbewahrt werden, aber niemand wird an dem Gottesdienst teilnehmen. Auch die Touristen, die verwirrt und bewundernd auf die Fresken des berühmten Tintoretto in der Kirche blicken. St. Rocco besuchte jedoch in den schwierigsten Zeiten die Städte in Rom, Piacenza und Mittelitalien und zeigte Loyalität und Mut, den Infizierten zu helfen, und heilte die Pest. Die Italiener hoffen nun, dass in der Nacht zum 15. August, wenn St. Rocco gefeiert wird, die Epidemie vollständig vorbei ist, der Gesundheitssektor, die Wirtschaft und die internationalen politischen Beziehungen Lösungen für die durch die Pandemie und die Pandemie verursachten Probleme finden Die Menschen werden wieder Vertrauen ineinander haben.

* Die in diesem Artikel geäußerten Meinungen sind die eigenen des Autors und spiegeln nicht unbedingt die redaktionelle Politik der Anadolu Agency wider.

** Übersetzt von Merve Dastan in Ankara

Eng./

ANALYSIS – Italy hopes for normalization after COVID-19 stroke

Italians angry, thinking they have been left alone in most difficult moments by countries they thought were true allies

Michelangelo Guida   |05.04.2020
ANALYSIS - Italy hopes for normalization after COVID-19 stroke

*The writer is a faculty member at the Department of Political Science and International Relations at Istanbul 29 May University in Turkey.

ISTANBUL 

Italians have never waited for Easter with this much excitement. Of course, at this time, when a lot of families live in their homes with the fear of illness or mourning for their loved ones, they will sit alone at tables and no one will be cheerful on April 12, the day of the celebration of the resurrection.

After a month-and-a-half of quarantine, and after the graph of case increases finally began to move horizontally, the government decided to relax curfew on the next day of Easter. However, the science board’s instructions are very clear: even if you leave the house, you can gradually return to normal life, provided that social distance is taken into serious consideration and masks are worn in public places.

These days, the Italian people, who are excited about the religious holiday, are also full of anger. Italians feel that they have been left alone in their most difficult moments by friendly countries and that have been ridiculed for experiencing this crisis before other developed countries. But the crisis is unfolding in the U.K. or U.S. as well. With these sentiments, the health sector, economy, international political relations, and also how to rebuild trust between peoples after this pandemic would all be of concern.

After the Second World War, Italy, like many other countries, had built a comprehensive welfare state. Before this crisis, the health sector was also a major source of pride for this welfare state. On the other hand, in this crisis, despite the enormous sacrifices of the health workers, some inadequacies emerged in the sector in general. Since the 1990s, the health sector has been very weak. In 2017, a thousand institutions of the National Health Sector (52% of which are publicly owned) had a capacity of approximately 191,000 beds, which means 3.6 beds per 1,000 people. But considering the EU average of 5 beds per 1,000 people, the capacities of the mentioned hospitals are insufficient. Ten years ago, the average bed capacity was 4.3 per thousand, while in 1998 it was 5.8 per thousand. So despite the aging of the population, it is clear that there has been a drastic reduction in the number of beds in the health sector. In the context of the budget tightening policies, the state put trust in the investments of the private sector in this area and has restricted the allocated budget to its hospitals. Naturally, the private sector has chosen more profitable areas and avoided investing in intensive care units, which would be the most needed area during such crises, because of the thought that both the costs and risks would be high. As a result, Italy has only 13 intensive care beds for every 100,000 citizens. Turkey, one of the developing countries, ranks first among European countries with 40 beds for every 100,000 citizens.

These numbers demonstrate that Italy has to speed up its investments in the health sector, again. On the other hand, road infrastructure shortages in recent months and the resulting accidents indicate that the difficulties and delays of public investment have become commonplace. For example, the metro line in Naples, one of the largest cities on the peninsula, was planned in the 1960s when the economic growth was taking place, but its construction could only be started in 1976. The first part of the metro opened for service in 1993, when the welfare level was still high, while the rest is expected to be completed in the coming months amid the economic recession. Unfortunately, this kind of investment adventure in Italy is not considered abnormal. Moreover, the painful experience of COVID-19 may not have the power to bring about the cultural, legal and economic transformation necessary to change this course.

The democratic constitutional regime of Italy is based on the system “regionalismo” (regionalism), which provides autonomy for 20 regions. Even though the health sector is connected through national coordination, actually it stands among the responsibilities of the regions. Because of this reason, there are serious differences between regions in terms of capability, capacity and investments. The health sector of the Lombardy region, which is most affected by the virus, is one of the best in the country. In Sicily, where health care is the worst, the governor is trying to protect the region by closing all the sea routes connecting the island to the mainland.

After the Easter feast, Italians will also consider their livelihoods. Since there is no movement and no shopping these days, there is a very serious decline in the demand in the markets. On the other hand, when the factories are closed or the international supply chain is disrupted, the supply will decrease and the economy will shrink. It will undoubtedly be low-income citizens who will be most affected by this situation. The state provided many financial aids as a precaution to subsistence woes during the crisis. The EU has given up its fiscal discipline policy and given the green light to the budget deficit that would make these supports possible. But despite the historic change in that policy, the companies’ finances will not be as good as it used to be after the quarantine. During the global crisis in 2008, states provided nationalization and low-cost resources to prevent companies from going bankrupt. The European Central Bank (ECB), headed by Italy’s Mario Draghi, had bought up member states’ public debt, dividing the risk of the fragile economies among all the EU countries.

A similar application is now being requested to share the risk. Italian politicians have been negative about the European Central Bank’s demand to issue bonds to be called “Eurobonds”, or “coronabonds”. For the first time, 10 members of the union, including France, which represents 60% of the combined gross national product, acted separately from Germany and supported Italy’s demands in a joint move. However, with the objections of the Northern European countries and most of all Germany, the European Commission has not been able to make any decisions in this direction as it has already acted on the vital issues. These deep differences of opinion, as previously seen in the refugee crisis or the Libyan problem, are also driving the EU into inaction in the COVID-19 crisis, undermining the continent’s global position.

Even Russia, trying to regain its global power, has sent tons of supplies and biological warfare experts to Italy with a never-before-seen military parade. Moreover, even two countries that do not aspire to global power, such as Cuba or Albania, have sent 35 and 30 volunteer doctors as aid, respectively, so why the more prosperous countries have not behaved similarly is very suggestive. Rather, why can’t Germany, which has brought Italian patients diagnosed as COVID-19 to their hospitals to relieve Italian health institutions, have the effect that Russia, Cuba, and Albania have on Italian public opinion? While Italian public opinion has adopted right-wing populist parties that have been skeptical of the EU in recent years, Europe’s cold treatment of Italy and its failure to show solidarity when necessary have important implications. But European countries believe that the weakening of the economy of Italy or any Mediterranean country, due to their interdependence, will be felt throughout Europe. French President Emmanuel Macron stated in an interview with the Italian press that “if Europe is going to die, the reason for its death will be its failure to act.” Italy’s Prime Minister Giuseppe Conte also stressed that he did not want to see a Europe that meets in a minimum commonality, but rather that the Europe of the future should be in solidarity and sovereignty.

Countries like Germany, on the other hand, do not want to buy the debts of the weak countries and pay the price for their failed fiscal policies. It cannot be said that Germany acts as a completely selfish country on this issue. Italy has a public debt of 2 trillion 443 billion euros and its ability to act alone in these difficult conditions is severely limited. The expropriations that we will see frequently after this crisis pose another danger. Among the companies to be nationalized, the airline Alitalia, which has barely been able to operate any flights in this crisis, is in the first place. But the national airline, which has been in financial trouble for years, was also buoyed up before the crisis, despite numerous bailouts that pushed the EU’s state aid limits. While the nationalization or state partnership is certainly an important tool to mitigate the economic effects of the crisis, the country’s limited resources will also be wasted if public support is given to the wrong firms.

No one is questioning the existence of the EU, which has had severely deep disagreements before. Free movement within the EU is an indispensable element, although it cannot be exploited at the moment. The euro, introduced in 1999, is also important for ensuring financial stability required in such times of crisis, although it limits countries — such as Italy — accustomed to more flexible currency policies. Giving up the euro will, therefore, continue to be an empty promise of populist movements, with its cost still high. Countries outside the Eurozone will not give up their currency easily, either. However, the EU’s inability to make decisions will make its global power increasingly insignificant, despite its economic size. The regional powers will try to fill the void left by it.

In addition to the disagreements in international relations, mistrust among societies is a matter that has to be taken seriously. The first unusual cases of pneumonia were seen in Italy when news of the outbreak first emerged in December from China, which is unreliable now. On Jan. 7, hospitals in Milan reported 50 to 80% more cases of pneumonia than the annual average. In those weeks it was clear that the virus was circulating freely; national and international institutions could take precautions. However, according to the information provided by the World Health Organization (WHO), Italy’s Ministry of Health did not recommend any restrictions on international travel, especially in tourism and trade relations with China. In other words, Italy, like other European countries, has had a hard time taking measures that are costly at the expense of the health of its citizens. On the other hand, China, whose published cases and death toll have been dubious, has sent generous aid to influence the international public opinion, while limiting the mobility of the WHO and preventing global measures from being taken.

Next Easter, the church of the same name in the heart of Venice, which preserves the relics of Saint Rocco, is going to be opened, but no one will attend the service. Nor will the tourists, who gaze — bewildered and in admiration — at the frescoes of the famous Tintoretto in the church. St. Rocco, however, visited the towns and cities in Rome, Piacenza, and central Italy, during the most difficult times, and showed loyalty and courage to help the infected, and cured the plague. Italians now hope that by the night of Aug. 15, when St. Rocco is commemorated, the epidemic will be completely over, the health sector, the economy, and the international political relations will find solutions to the problems caused by the pandemic and the people will have confidence in each other again.

* Opinions expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect the editorial policy of Anadolu Agency.

** Translated by Merve Dastan in Ankara

AA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

Next Post

Samsun'da emniyet mensupları koronavirüs tedbirlerine uyarak şehitlerin mezarlarına karanfil bıraktı

Pts Nis 6 , 2020
SAMSUN (AA) – Samsun Emniyet Müdürü Ömer Urhal, 10 Nisan Polis Haftası dolayısıyla beraberindeki emniyet mensuplarıyla maske ve eldiven takıp sosyal mesafe kuralına uyarak şehitlerin kabirlerine karanfil bıraktı. Samsun Emniyet Müdürlüğü, Asri Mezarlık'taki şehit anıtında tören düzenledi. Kısıtlı kadroyla şehitliğe gelen emniyet mensuplarına maske ve eldiven verilerek kolonya ikram edildi. […]

Aktüel Haberler

Instagram did not return a 200.

Bize Sponsor olun!..

NEDEN BANNER REKLAMI? EUTURKHABER'e reklam vererek firma tanıtımınızı fotograf, video olarak yapma imkanına sahip olabilirsiniz. Banner reklamı vermeyi cezbeden bir özellik de düşük maliyette olması ve geniş kitleye ulaşılabilmesi. İnternet gazeteciği artık revaçta. Ücretsiz olarak günlük haber takibi imkanı elde eden internet takipçilerinin yaş oranlarının 80'lik bölümünün 35/40 yaşın altında olması da tüketici potansiyelinin en yüksek kesim olarak ortaya çıkıyor. EUTURKHABER'E REKLAM VERMEK NEDEN ÖNEMLİ: Günlük basılı veya TV reklamları sadece belirli bir kesime, bölgeye, sınırlı sayıda ve belirli saniyelerde görülür ve o saniye unutulur. Avrupa Türkleri Haber Portalı'mız, EUTURKHABER İnternet gazetemizde çıkan reklamlar ise; Reklam yayımlandığı sürece 7 GÜN 24 SAAT Okurlarının gözü önünde kalır. Banner reklamları, ek olarak Facebook, Twitter vb. platformlarda da geniş kitleye yönlendirilen haberler sayesinde açılan her sayfada görüntülenir. Bu nedenle Markanızı, İşyerinizi EUTURKHABER'de değerlendirin. EUTURKHABER'e verdiğiniz banner reklamı ile arama motorları hedefleme yaparak ve sizi doğrudan firmanıza yönlendirerek sizi arayan potansiyel müşterilerinizle buluşmanızı sağlar. Firmanızın kampanyalarını ve reklamlarınızı sürekli takip ederek, herhangi bir trend değişikliğinde düzenlemeler yapılabilir ve istediğiniz zaman ilana son verebilirsiniz. Karar vermek için acele edin; Bir an önce Avrupa Türkleri Haber Portalı EUTURKHABER'e Banner reklamı vererek tanıtımınızı ve kazancınızı artırın.
BANNER REKLAMI İÇİN; (as@euturkhaber.com) mail adresimizden bizimle irtibata geçebilirsiniz.

Editörden

İSTANBUL'UN FETH-İ

Bugün bazı rakam ve olaylarla açıkladığımız fetih hadisesi, ecdadın yaşadığı zorluklara rağmen İslam‘ı yaymak için gösterdiği azmin eseridir. Hadiseyi okurken bunun bir şehrin zaptedilmesi olarak değil, Peygamber Efendimiz‘in övgüsüne mazhar olmak isteyen ecdadın cihad şuurunun sonucu olduğunu idrak etmeliyiz. Bu sayfadaki rakamlara takılı kalmadan ecdada ve bıraktığı mirasa ne kadar sahip çıkabildiğimizi de düşünelim. Fethi ve fatihleri anlamak ümidiyle: Ya Rabb! Hazret-i Peygamber (sallâllahü aleyhi ve sellem)in müjdesine nail olmuş o büyük cihangir Fatih Sultan Mehmed Han‘ın ruhundaki ulvi hasletlerden, özellikle din gayretinden ve fetih şuurundan şu son asırlarda sahipsiz kalan nesline de bir nasib ihsan ve ikram eyleyip onlar eliyle İslam‘ı ve müslümanları yeniden aziz eyle!... AMİN! O, ne güzel kumandan O, ne güzel ordu 6 Nisan 1453: Birlikler Haliç‘ten Marmara kıyılarına kadar yayıldılar ve kara surlarına 700-800 metre yaklaştılar. Türk ordusunun komutanı Sultan II. Mehmed, 15 bin kişilik yeniçeri birliği ile merkezde, Topkapı ile Edirnekapı arasında bulunuyordu. Sağ kanada Anadolu Beylerbeyi İshak Paşa ile Vezir Mahmut Paşa kumanda ediyordu. Bunlar 50 bin kişilik Anadolu askeri ile Yedikule‘den Topkapı‘ya kadar uzanan bölgeyi tutmuşlardı. Sol kanada Rumeli Beylerbeyi Karaca Paşa kumanda ediyordu. 50 bin kişilik Rumeli askeriyle Edirnekapı‘dan Tekfur Sarayı‘na kadar olan yeri tutmuştu. Zağanos Paşa bugün Beyoğlu denilen ve o zamanlar boş bulunan tepeleri tutuyor, böylece Galata‘daki Cenevizlilerin kalelerinden çıkmalarını ve Bizans‘ı desteklemelerini önlüyordu. 6-7 Nisan 1453: İlk top atışları başladı. Edirnekapı yakınındaki surların bir kısmı yıkıldı. 9 Nisan 1453: Baltaoğlu Süleyman Bey Haliç‘e girmek için ilk saldırıyı yaptı. 9-10 Nisan 1453: Boğazdaki surların bir bölümü ele geçti. Baltaoğlu Süleyman Bey Prens adalarını ele geçirdi. 11 Nisan 1453: Büyük surlar dövülmeye başlandı. Surlarda tahribat önemli boyutlara ulaştı. 12 Nisan 1453: Donanma Haliç‘i koruyan gemilere saldırdı fakat Hristiyan gemilerinin üstün gelmesi Osmanlı ordusunda moral bozukluğuna yolaçtı. Fatih Sultan Mehmed‘in emri üzerine havan topları ile Haliç‘deki gemiler dövülmeye başlandı ve bir kadırga batırıldı. 18 Nisan 1453, Gece : Padişah, ilk büyük saldırı emrini verdi. Dört saat süren saldırı püskürtüldü. 20 Nisan 1453: Yardıma gelen erzak ve silah yüklü, üçü Papalığın, biri Bizans‘ın dört savaş gemisiyle Osmanlı donanması arasında Yenikapı açıklarında bir deniz savaşı meydana geldi. Padişah bizzat kıyıya gelerek Baltaoğlu Süleyman Paşa‘ya gemileri her ne pahasına olursa olsun batırmasını emretti. Fakat düşman gemileri engellenemedi. Bu durumdan istifade etmek isteyen İmparator bir barış önerisinde bulundu. 22 Nisan 1453: Sabahın erken saatlerinde Hristiyanlar, Fatih Sultan Mehmed‘in inanılmaz azminin Haliç sırtlarında, karadaki gemileri hayret ve korkuyla gördüler. Öküzlerle çekilen 70 kadar gemi yüzlerce gemi tarafından halatlarla dengeleniyor ve kızaklar üzerinde ilerliyordu. Öğleden sonra gemiler artık Haliç‘e inmişlerdi. Türk donanmasının umulmadık biçimde Haliç‘de görünmesi Bizans üzerinde büyük bir olumsuz tesir yaptı. Bu arada Bizans kuvvetlerinin bir kısmı Haliç surlarını savunmaya başladığı için, kara surlarının savunması zayıfladı. 28 Nisan 1453: Bizanslılar‘ın Haliç‘deki gemi yakma girişimi yoğun top ateşiyle engellendi. Ayvansaray ile Sütlüce arasına köprü kuruldu ve buradan Haliç surları da ateş altına alındı. Deniz boyu surlarında tamamı kuşatıldı. Bizans İmparatoruna Ceneviz‘liler aracılığıyla koşulsuz teslim önerisi iletildi. İmparator bu teklifi kabul etmedi . 7 Mayıs 1453: 30.000 kişilik bir kuvvetle Bayrampaşa deresi üzerindeki surlara yapılan 3 saatlik saldırı sonuca ulaşamadı. 12 Mayıs 1453: Tekfursarayı ile Edirnekapı arasında surlara yapılan büyük saldırı püskürtüldü. 16 Mayıs 1453: Eğrikapı önüne kazılan lağımla Bizans‘ın açtığı karşı lağım birleşti ve yeraltında şiddetli bir çarpışma oldu. Aynı gün Haliç‘deki zincire yapılan saldırı da başarılı olamadı. Ertesi gün tekrar saldırıldı, yine sonuca ulaşılamadı. 18 Mayıs 1453: Hareketli ağaçtan bir kule ile Topkapı yönünden saldırıya geçildi. Şiddetli çarpışmalar akşama kadar sürdü. Bizanslılar gece kuleyi yaktılar, doldurulan hendekleri boşalttılar. 25 Mayıs 1453: Fatih Sultan Mehmed Han, İmparator‘a İsfendiyar Beyoğlu İsmail Bey‘i elçi göndererek son kez teslim olma teklifinde bulundu. Bu teklife göre imparator bütün malları ve hazinesiyle istediği yere gidebilecek, halktan isteyenler de mallarını alıp gidebilecekler, kalanlar mal ve mülklerini koruyabileceklerdi. Bu teklif de reddedildi. 26 Mayıs 1453: Kuşatmanın kaldırılması, aksi durumda Macaristan‘da Bizans lehine harekete geçmek zorunda kalacağı, ayrıca Batı devletlerinin gönderdiği büyük bir donanmanın yaklaşmakta olduğu gibi söylentilerin artması üzerine Fatih Sultan Mehmed Savaş Meclisini topladı. Bu toplantıda, baştan beri kuşatmaya karşı olan Çandarlı Halil Paşa ve taraftarları kuşatmanın kaldırılmasını savundular. Padişah ile birlikte lalası Zağanos Paşa, Hocası Akşemseddin, Molla Gürani ve Molla Hüsrev gibi zatlar buna şiddetle karşı çıktı. Saldırıya devam etme kararı alındı. 27 Mayıs 1453: Ertesi gün yapılacak genel saldırı orduya duyuruldu. 28 Mayıs 1453: Ordu zamanını ertesi gün yapılacak saldırıya hazırlanmak ve dinlenmekle geçirildi. Tam bir sessizlik hakimdi. Fatih safları dolaşarak askeri yüreklendirdi. Bizanslılar ise bir dini ayin düzenlendi, Bizans imparatoru herkesi Ayasofya‘da toplayarak savunmaya davet etti. Bu tören Bizansın son töreni oldu. 29 Mayıs 1453: Birlikler hücum için savaş düzenine girdiler. Fatih Sultan Mehmed sabaha karşı savaş emrini verdi. Konstantinopolis cephesinde askerler savaş düzenini alırken halk kiliselere doluştu. Osmanlı ordusu karadan ve denizden tekbirlerle ve davul sesleri ile son büyük saldırıya geçtiler. İlk saldırıyı hafif piyade kuvvetleri yaptı, ardından Anadolu askerleri saldırıya geçti. Surdaki gedikten içeriye giren 300 kadar Anadolu askeri şehit olunca, ardından Yeniçeriler saldırıya geçti. Yanlarına kadar gelen Fatih Sultan Mehmed‘in yüreklendirmesiyle gögüs göğüse çarpışmalar başladı. Surlara ilk Türk Bayrağını diken Ulubatlı Hasan bu arada şehit oldu. Her yandan kente giren Türkler, Bizans savunmasını tümüyle kırdı. Beyaz bir at üzerinde ve muhteşem bir alayla Topkapı‘dan şehre giren Fatih Sultan Mehmed, doğruca Ayasofya‘ya gitti. Mabedi temizletti, duvarlardaki tasvirleri kapattı ve ilk Cuma namazını orada gazileriyle birlikte kıldı. Daha sonra Ayasofya‘ nın kıyamete kadar cami kalmasını yazılı vasiyyet ve vakf eyledi. Kuşatma hazırlıkları Sultan II. Mehmed‘e "Fatih" ünvanı verilmesine sebep olan İstanbul‘un fethi, dünya için yeni bir dönemin başlamasına sebep olmuştur. "Dünyada tek bir din, tek bir devlet, tek bir padişah ve İstanbul da cihanın payi tahtı olmalıdır. " diyen Sultan II. Mehmed‘in o güne kadar görülmemiş savaş taktiklerini uyguladığı kuşatmanın hazırlıkları zamanın başkenti Edirne‘de başlamıştır. İstanbul‘un aşılamaz denilen surlarını yerlebir etmeye yarayacak büyük toplar "Şahi" döktürülmüştür. Topların yanısıra Bizans‘a denizden gelebilecek yardımları engelleyebilmek amacıyla büyük bir donanma oluşturulmuş, Yıldırım Bayezid tarafından inşa ettirilen Anadolu Hisarı‘nın karşısına Rumeli Hisarı (Boğazkesen Hisarı) yaptırılmıştır. Kuşatma için hazırlanan asker sayısı ise 20.000‘i yeniçeri olmak üzere toplam 100.000 kişidir. Bütün bunların yanısıra Balkanlar‘dan gelebilecek herhangi bir Hıristiyan yardımı için de bazı bölgelere ordular gönderilmiştir. Böyle yardım toplamaya kalkışabileceklere de gözdağı vermiştir. Yapılan hazırlıkların farkında olan Bizans İmparatoru Konstantin, Avrupa devletlerine yardım çağrısında bulunmuştur. Hıristiyanlar‘ın Katolik Kilisesi ve Ortodoks Kilisesi olarak bölündükleri 1054‘ten o güne kadar birbirlerine hasım olmaları sebebiyle bu yardımlar gelmemiştir. Bazı İtalyan şehir devletleri askerlerini Bizans‘a yardıma göndermişlerdir. Gelen yardımlarla birlikte Bizans ordusu, 2.000‘i paralı olmak üzere 9.000 askerden oluşuyordu. Şehri savunan duvarlar, 22,5 km.yi bulan uzunluklarıyla dönemin en güçlü surları olarak biliniyordu. Ayrıca Bizans İmparatoru, surların önüne geniş hendekler açtırmış, Haliç‘in güvenliğini sağlamak amacıyla da girişine zincir çektirmişti. Rumlar‘ın malına canına ve namusuna dokunulmadı Fatih Sultan Mehmed han, çağına askerlik dersi verirken, insanlık dersini de unutmamıştı. Osmanlı taarruzuna elli gün boyunca dayanan ve yüzlerce Müslüman‘ın kanının akmasına sebep olan Bizanslılara, fetihten hemen sonra herkesin emniyette olduğunu açıklamıştı. Özellikle o çağda ele geçirilen bir şehrin eski yönetimiyle ilgili hiçbir eseri ayakta bırakılmazdı. Fatih‘in askerleri ise yıkılan kiliselere varana kadar herşeyin yeniden imarı için çalışmışlar, hatta Rumları 6 akçe karşılığında çalıştırarak, onların da ekmek parası kazanmalarını sağlamışlardı. Bütün bunların bir açıklaması vardı: Muzaffer komutan ve askerleri "Le tüftahanne‘l-Konstantiyye. Ve le ni‘me‘l-emiru emiruna ve le ni‘me‘l-ceyşu zaIike‘l-ceyş." müjdesinin sırrına nail olmuş komutan ve askerlerdi. Kimsenin malına, canına ve namusuna dokunulmadı. Fetih öncesi son konuşma Sultan Mehmed Han, son akşam bütün yöneticilerini toplayarak şu konuşmayı yaptı: "Bu şehir, eski Roma‘nın başkenti olup, güzellik, zenginlik ve şerefin doruğuna ulaşmış ve adeta dünyanın merkezi olmuş bir şehirdir. Orada siz de servet ve saadet bulacaksınız. Fakat en büyük menfaat, dünyanın en ünlü beldesini zapt etmek, fethetmek olacaktır. Böyle bir zaferden daha ulvî bir şeref ve saadet var mıdır? Bu beldenin görünüşteki azametine, kudretine aldanarak zapt edilmesinin güç olduğunu sanmayınız. Sizin hücumunuza mukavemet edemeyecektir. Şu dolmuş hendeklere, şu delik deşik olmuş surlara bakın. Tunç topların açtığı şu üç delikten, yalnız hafif piyadelerimiz değil, en ağır süvarilerimiz bile geçebilecektir. Şimdi önümüze serilen yol, bir koşu meydanı gibi dümdüzdür. Parlak bir savaş için birbirinizi teşvik ediniz. Hatırlayınız ki parlak bir savaş için üç ana şart vardır: İyi niyet, kötü hareketlerden çekinme ve tam itaat, yani sükûnetle ve disiplin içinde verilen emirlerin tamamen yerine getirilmesi. Şimdi, yüce bir azmin verdiği coşkunluk ile savaşa koşunuz ve malik olduğunuz liyakati gösteriniz. Bana gelince, sizin başınızda dövüşeceğime yemin ederim. Herkesin ne suretle hareket edeceğini bizzat takip edeceğim. Şimdi herkes kendi mevkiine dönsün. Yiyip içiniz ve birkaç saat istirahat ediniz. Emrinizdekiler de aynı şekilde hareket etsinler. Her tarafta mutlak bir sessizliğin sağlanmasını emrediniz. Sonra, tan vaktinde, kalkar kalkmaz taburlarınızı tam bir düzen içinde hazırlayınız. Hiç bir şey ile ve hiç kimsenin tesiriyle ağırbaşlılığınızı, temkininizi bozmayınız. Sakin ve rahat olunuz. Fakat savaş borusunun çalındığını işitince ve sancakların rüzgârla dalgalandığını görünce, silah elde, derhal ileriye atılınız!" "Dünyada tek bir din, tek bir devlet, tek bir padişah ve İstanbul da cihanın payi tahtı olmalıdır" Fatih Sultan Mehmed, İstanbul‘un feth edilmesiyle birlikte, Osmanlı Devleti‘ ni bir Cihan İmparatorluğu haline getirme ve İslamiyet‘ i bütün dünyaya yayma mücadelesine girişti. O; "Dünyada tek bir din, tek bir devlet, tek bir padişah ve İstanbul da cihanın payi tahtı olmalıdır. " diyordu. Nitekim bu gaye ile Fatih kısa zamanda Anadolu‘ da İsfendiyar, Trabzon, Karaman ve Akkoyunlu memleketlerini ilhak etti. Dulkadir Beyliği ile Kırım Hanlığını tabiiyeti altına aldı. Yunanistan, Arnavutluk, Bosna-Hersek, Sırbistan (Belgrad hariç), Eflak Boğdan ve sair ülkeleri fethetti. Bir çok krallık, imparatorluk, hanlık ve beylik ortadan kaldırıldı ve Osmanlı toprakları Tuna‘dan Fırat‘a kadar yayıldı. Anadolu‘ da milli birlik tesis edildi. Sultan Mehmed Han‘ın ömrü muazzam ideallerin gerçekleştirilmesi yolunda büyük gayretlerle geçmiştir. O, bizzat katıldığı 25 harbin yanında her türlü imar faaliyetlerinden ve ilmi gayretlerden de geri kalmamış, bu sahalarda da daima zirveyi yakalamıştır. Özellikle İstanbul‘un imarına önem veren Mehmed Han, saray, camiler, medreseler, imaretler, su kemerleri, çarşılar, vakıflar ile hamamlardan başka, şehrin çeşitli yerlerinde dört bin dükkan yaptırarak vakfetmiştir. Büyük camilerin yanındaki medreseler haricinde 24 medrese, 12 han, 40 çeşme ve Halkalı su tesisleri ile iki gemi tersanesi ve kışla, Fatih devri eserlerindendir. Fatih Sultan Mehmed Han, bunlara ilaveten Bursa‘da 37, Edirne‘de 28, diğer şehirlerde de 60 cami inşa ettirmiştir. "Karayı denize tahvil etti ve gemileri dalgalar yerine dağların tepelerinden geçirdi" Fetihle ilgili Bizanslı tarihçi Dukas(1400-1470) kitabında şu sözleri sarfediyor: "Böyle bir harikayı kim gördü ve kim duydu? Keyahsar [Keyhüsrev] denizde köprü inşa ederek, karada yürür gibi, bu köprü üstünden karşıya asker geçirdi. Bu yeni Makedonyalı İskender ve bana kalırsa neslinin en büyük padişahı olan II. Mehmed, karayı denize tahvil etti ve gemileri dalgalar yerine dağların tepelerinden geçirdi. Binaenaleyh bu adam, Keyahsar‘ı da geçti. Zira Keyahsar, Çanakkale Boğazı‘nı geçti ve Atinalılar‘a mağlub olarak muhakkar [hakarete uğramış] bir halde geri döndü. Mehmed ise, karayı denizde olduğu gibi geçti ve Bizanslıları mahvetti ve hakiki altın gibi parlayan İstanbul‘u, yani dünyayı tezyin eden şehirlerin kraliçesini fetheyledi." Kaynak: Milli Gazete

Quick Jump